Rozwój romantyzmu

Do głosu pod koniec osiemnastego wieku dochodzić zaczęli artyści młodszego pokolenia. Odrzucali klasycyzm Schillera i Goethego, postulując połączenie idei oświecenia z teorią ruchu Sturm und Drang. Spotkało się to od razu z dużą aprobatą z racji tego, że to właśnie młodzi artyści mieli teraz swoje pięć minut. Połączenie irracjonalności i wyobraźni z uczuciem oraz rozumem okazało się bardzo ciekawe dla artystów końca wieku osiemnastego. Wczesny romantyzm, tworzony przez kręgi inteligenckie z Jenu i Berlina charakteryzuje się zamiłowaniem do średniowiecza oraz tradycji germańskiej. Dzieła romantyczne cechowały się tęsknotą za nieskończonością, dążeniem do szczęśliwości, co mocno kontrastowało z uporządkowaną, harmonijną sztuką Goethego. Według romantyków, relacja między światem zewnętrznym a wewnętrznym wyrażała się najlepiej w sztuce. Sztuka musiała łączyć w sobie religię, muzykę i poezję, dopiero wówczas była pełna i wyrażała artystę w największym stopniu. Widać to w twórczości takich osób jak Ludwig Tieck, Wilhelm Heinrich Wackenroder, Clemens von Brentano, czy Ernst Theodor Amadeus Hoffmann.