Powrót do Drezna

W 1802 roku Caspar David Friedrich powraca do Drezna. Zyskuje uznanie u kolekcjonerów sztuki i jej miłośników. Dzięki sławie poznaje takie artystyczne osobistości, jak pisarz Ludwig Tieck, filozof Gotthilf Heinrich, kompozytor Schubert a także poeta i dramatopisarz Heinrich von Kleist. Do sławy Friedricha przyczyniły się jego świetne obrazy namalowane sepią. Dzięki ideom, które panowały w kręgach, w których zyskał uznanie, Casparowi Davidowi Friedrichowi w końcu udaje się znaleźć sposób wyrażania siebie i tworzenia sztuki takiej, jaką chciał najbardziej, czyli jak najbardziej osobistej, przejmującej, romantycznej. Malarz uznaje istnienie zjawisk przyrody za dowód istnienia sił absolutu. Jest panteistą. Uważa, że każdy żywy organizm, każde zjawisko posiada duszę i jest dowodem istnienia Boga i już do końca życia w swoich obrazach będzie przejawiał ten pogląd. Zarówno Schubert, jak i Friedrich podziwiają pradawne mity i tradycję ludową, co jest zresztą charakterystyczną cechą niemieckiego romantyzmu.